Gunta Stölzl. Pracownia tkacka, która utrzymała Bauhaus przy życiu

Historia Bauhausu najczęściej opowiadana jest przez pryzmat architektury i mebli, tymczasem to pracownia tkacka kierowana przez Guntę Stölzl stała się najbardziej produktywną i dochodową częścią szkoły. Jako jedyna kobieta w roli mistrzyni warsztatu Stölzl przekształciła miejsce uznawane za drugorzędne w prawdziwe laboratorium nowoczesnych materiałów.

Na początku do tkalni trafiały głównie studentki, zgodnie z ówczesnym przekonaniem, że kobiety lepiej czują kolor i fakturę. Stölzl odwróciła ten schemat. Zamiast dekoracyjnych makat zaczęła projektować tkaniny architektoniczne, odporne na światło i ścieranie, o właściwościach akustycznych i technicznych. Materiał przestał być ozdobą, a stał się pełnoprawnym elementem funkcjonowania nowoczesnego wnętrza.

Pracownia działała jak współczesne studio designu tekstyliów. Testowano nowe przędze, eksperymentowano ze splotem, analizowano możliwości seryjnej produkcji. Tkaniny Bauhausu trafiały do hoteli, teatrów i biur, zapewniając szkole realne dochody. To właśnie przy krosnach modernizm zyskał praktyczny wymiar, łącząc ideę z przemysłem.

Charakter projektów Stölzl był zaskakująco bliski architekturze Bauhausu. Geometryczne podziały, odważne zestawienia barw i wyczucie struktury tworzyły język nici i światła. W tych materiałach widać ludzką, użytkową stronę nowoczesności, bardziej miękką niż surowe manifesty epoki.

Działalność Gunty Stölzl przypomina o znaczeniu kobiet Bauhausu, które często pracowały w cieniu słynnych nazwisk, a realnie kształtowały codzienność wnętrz. Jej pracownia udowodniła, że dobry design zaczyna się wtedy, gdy pomysł potrafi zamienić się w potrzebny światu produkt. Bez tkanin Stölzl Bauhaus byłby tylko teorią, dzięki nim stał się codziennością.